Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z listopad, 2016

Nieobyczajna piosenka, dla osób od 18 lat wzwyż

Za słownictwo, proszę wybaczyć, inaczej mój umysł nie wyobraża sobie biesiady pijackiej, na poziomie politycznych elit, które z definicji samej "elity" zdolne są tworzyć rzeczy bezcenne.

"A chłopcy włączyli się po chwili. Dalej ciągnęli na trzy głosy.  – Hyżo…! – nawoływał Pułkownik:
Czasem ssiemy młode cipsko, co ma soczku, co nie miara. Czasem babsko się natrafi, co jest sucha jej pieczara. Nie zrażamy się tym wcale, bo ruchamy doskonale.

Małe, duże, przody, tyły, na ulicy i rowerze. W wielkiej grani i na skwerze. W samolocie i na płocie. W rezydencji, w wiejskiej chacie. Biedne panny i bogate. Wszystkie one pragnę tego, co im dać z rozkoszą trzeba.

Kto nie rucha, ten jest pedał! i nie pójdzie on do nieba. Będzie walił sobie konia, u bram raju zostawiony. Taka będzie jego kara, że nie moczył w tych pieczarach.

My jesteśmy swojskie chłopy, co nie boją się Europy. I w wysokim Trybunale, mamy swoje własne bale.

My jesteśmy dyplomaty, co nieziemskie mają baty. Ziemi nikt z nas nie uprawia, tylko cipką…

Laicyzacja w religii

Laicyzacja (zeświecczenie), stanowi proces polegający na odsunięciu religii od wpływów rozciągniętych nad różnymi obszarami życia społecznego. Wiadomym jest, że sama religia żadnych wpływów nie odnosi, gdyż stanowi ona zbiór historii opartych na dawnej tradycji i podstawowych źródłach, przez niektórych określanych mitami. Stopień ich skomplikowania zależny jest od rozwoju obrzędów religijnych. Wpływy należą do ludzi, którzy wykorzystując religię, często niezgodnie z zasadami opisanymi w ich fundamentalnych dziełach, tworzą przeciwieństwo tego, co głoszą, aby pomnażać własne dobra i przywileje. Religia stanowi interes danej grupy osób, u której zaznacza się przejaw wykorzystania mechanizmów doboru społecznego, służący do osiągania korzyści i poprawy statusu społecznego. To należy uznać za rzecz naturalną. Rozpatrzmy to tak: jeśli ludzie wierzą w coś i możemy na nich wpływać, osiągając różne cele, to znaczy że posiadamy władzę, z którą liczy się świat (biznesu, polityki).  Z konsekwencją…

Set - egipski i biblijny obraz wiecznego Boga

Set – przeciwnik i wróg głównych bóstw egipskiego panteonu: Ozyrysa, Izydy i Horusa. Starszy niż religia egipska, istniał na tej ziemi od zawsze. W mitologii Egipcjan pan burz i pustyni, ciemności i chaosu. Władał Górnym Egiptem, miał w sobie cechy demoniczne. Także Bóg miłości i wojny. Jego wyobrażenie zawiera głowę zwierzęcia, którego do dziś nie zidentyfikowano. Do atrybutów Boga należała antylopa z głową szakala. W mitologii uchodził za zabójcę swojego brata Ozyrysa, którego ciało poćwiartował, a genitalia wrzucił do Nilu (jedyna część ciała, której nie udało się złączyć w trakcie mumifikacji i ożywiania). Wróg Horusa, syna Ozyrysa. Utożsamiany z wężem Apepem. Uznany za XXII dynastii za wcielenie zła. Jego kult został zakazany, a nawet był zwalczany. Współcześnie czczony w tzw. Świątyni Seta, satanistycznym ruchu, powstałym na skutek rozłamu w Kościele szatana w latach 70-tych XX wieku. W Biblii szatana autorstwa Antona Szandora Le Veya określany jest „egipskim diabłem”. Egipski S…

I tak po raz trzeci przelał człowiek substancję kel el... Set brał tylko krew

"Set zrozumiał słowa. Kazał ustawić posągi z kamienia i budować wielką świątynię. A gdy już tego dokonali, przybył do nich Joeliel, z polecenia Uziela stawił się przed nimi, by ich napomnieć, a oni go zniewolili.   I doprowadzili do ołtarza sługę Joeliela, a gdy dotarli przywiązali go, ufni w swą siłę, a on ich nie przemógł: Pan Pałacu Wiatru, sługa mądrości, negocjator Eremu. I stanął w dezabilu, pozbawiony godności. Pochwycili jego ręce i wyciągnęli, to samo czyniąc z nogami. Gdy tak umieścili na nieociosanym kamieniu, wbili mu w brzuch ostrze, a krew spłynęła, specjalnie do tego wyżłobionym korytem, do naczynia pod ołtarzem. Z miejsca tego spłynęła krew najczystsza. I tak po raz trzeci przelał człowiek substancję kel el.  Pierwszy raz nastąpił, gdy bunt wybuchł w Almantii, czyniąc nam dyskurs jeszcze w Eremie. Kolejny sprawił Mezemiel, tuż zaraz po wygnaniu na Ziemię, wykorzystując do tego dawną wiedzę oraz pamięć. Sposobność trzecią stworzył Set, na mojej wachcie… Obojętność – t…

Kuszenie Ewy

"Drugą kobietę pochwycono, aby przenieść do Ogrodu Eden, ale gdy to czyniono, okazało się że Adam ma już niewiastę. Uziel poznał plan Beliara i wielce się zasmucił. Postanowił się pozbyć Chawy, zastępując właściwą kobietą. Zmienił się w węża i ruszył do Ogrodu, a gdy ją spotkał, powiedział do niej: Niewiasto, czy zechcesz być taka jak my?  A ona odpowiedziała: Nie znam cię, nie wiem kim jesteś, ale mój mężczyzna Adam… zawołam go. – Nie czyń tego! – uniósł łeb węża. – Tss… I ogień przestąpił drogę Chawie. I nie mogła ruszyć. W strachu podbiegła do węża i pochwyciła go, raniąc i szarpiąc, cisnęła nim o ziemię. Wąż upadł, a ta zmiażdżyła mu głowę. Wściekły ugryzł ją w piętę i na chwilę odpuściła. A gdy chciała go dopaść ponownie, zbiegł. I tak umknął Uziel przed Chawą, która wzmocniona krwią Beliara gruchotała mu kości.   I to jest powód, dla którego to niewiasta na ziemi ma większą siłę nad mężczyzną, zachowując pradawną moc swego twórcy w zmysłach i czuciu. Tylko kobieta wytrzyma poród…

Diabeł - prawdziwy rys historyczny

Diabeł – z gr. „diabolos” – dosł. „oskarżyciel”, „oszczerca”. Może też być ujawniony jako „wrogo nastawiony oskarżyciel”. W ST uchodzi za „przeciwnika” Stwórcy. Dąży do chaosu, chcąc zagrozić człowiekowi i całemu dziełu stworzenia. Stwórca posługuje się nim, jak narzędziem, aby sprowadzać nieszczęście na zatwardziałych ludzi. W judaizmie i chrześcijaństwie diabeł to ogólna nazwa złych duchów. Diabeł w Apokalipsie nazywany jest Wężem starodawnym, który zwie się „diabeł i szatan” – por. Ap 12,9. Diabeł jawi się jako nieprzyjaciel, który zasiał chwast – por. Mt 13,38. Wierzenia chrześcijańskie głoszą, za tradycją biblijną, że diabłu należy się przeciwstawić, a ucieknie – por. Jk 4,7. Na tym oparto również założenia egzorcyzmów, tworząc diabła; dosłownie. Antor Szandor Lavey w Biblii Szatana uważa, że obraz diabła, tak powszechnie ukazywany, jest zakłamany i powstał na potrzeby związane z zapewnieniem rzeszy wiernych. Głosił też, że to kapłani sami udawali diabła, uważając to za marną rol…

Niezwykły szatan...

Niezwykły szatan – niczym bumerang, raz jest w Niebie, raz na Ziemi. Ciekawy ten obraz, wyłania nam się z treści Biblii. Przeanalizujmy ogólnie całą jego historię:
Szatan był aniołem w Niebie, który został strącony do Ogrodów Edenu. Opisane jest to w Księdze Rodzaju 1. Kusił tam Adama i Ewę. Zszedł na Ziemię i wziął kobietę za żonę w Księdze Rodzaju 6, dopuszczając się licznych nieprawości, choć jego jedynym przewinieniem była tu „miłość”. Zaprowadził występek na Ziemi – uwaga, poprzez „miłość”. W Księdze Hioba obecny jest w Niebie i na Ziemi. Doświadcza człowieka, jest identyfikowany z Najwyższym, jako obraz „szatańskiej” twarzy Boga. W Księdze Izajasza 14 został „do Szeolu strącony jego przepych i dźwięk harf”. Tu ukazany jest jako król babiloński, który włada potężnym królestwem. Mamy tu do czynienia z satyrą, o której pisze sam autor tekstu – por. Iz 14,04. W Księdze Zachariasza 3 ponownie jest w Niebie, stoi po prawicy Boga, gdzie…

Doktryna zła

Od zawsze najważniejszą w identyfikacji aniołów była doktryna zła. Zło czynił zły, a tym złym był szatan[1], zwany również diabłem, smokiem lub bestią. Ileż to nie stworzono określeń, a ich lista jest tak imponująca, że musiałbym zapisać wszystkie karty tej książki, by je wpełni podać.  Pominę identyfikację. Skupmy się na tym, że według ludzi szatan to absolutne zło. Rozumiejąc mechanizmy, które opisałem wcześniej, człowiek mądrości już wie, że szatan ma tyle do tego, co nic. Z punktu widzenia ludzi zło pojawia się zewsząd i jest kierowane przez jedną istotę, która wywołała najpierw wojnę w niebie, a następnie doprowadziła do kuszenia Adama i Ewy oraz upadku człowieka. Pomyślcie przez chwilę, jak mógł upaść człowiek, skoro był tworem Stwórcy? Zatem Stwórca jest niedoskonały, bo tworzy wadliwe produkty? – Wyjaśniano to za pośrednictwem grzechu. Tysiącleciami karmiono ludzi poglądem, jak są słabi i łatwo podlegają złym wpływom. Nie uczyniono zupełnie nic, aby to naprawić. Usprawiedliwia…

Czy wierzyć religiom?

Wierząc religii ufa się wyłącznie drugiemu człowiekowi, nie polegając na sobie. Poznając dawne prawa i historie, zaczyna się rozumieć, czym jest słowo; a ma ono szczególną moc, która może sprawić, że świat zachwieje się od jednego, wypowiedzianego odpowiednio wyrazu. Wiedza nie jest potrzebna tym, którzy osiągają korzyści. Pragną jej ci, którzy nie mają wiele. Zrozumienie przychodzi z czasem, aby móc właściwie wzbogacić człowieka. Prawda jest jedna, a prawo to my. Religia, nigdy nie była miła Stwórcy. Pozostawała domeną człowieka, poszukującego odpowiedzi i interpretującego „na zawołanie” wolę bóstw. W każdym wierzeniu należy szukać jakiegoś sensu. To, że przypisywano cechy ludzi i zwierząt różnym bogom, nie oznacza iż tak nie było. Wystarczy spojrzeć na babilońskie wyobrażenie aniołów, aby potwierdzić taką tezę, uznając iż byli oni, pojawiając się na Ziemi, swoistymi bogami. Przemiana, której dokonywali, czy to w cheruba-hybrydę czy też morfa, tylko świadczy o tym fakcie .

Ze Wstępu…