Przejdź do głównej zawartości

Jarosław Kaczkoduk – obraz niechybny

Zwróćcie uwagę na tytuł. Mówi wiele, gdy chcemy uchwycić wyraz niechybny, odnoszący się do człowieka, który wkrótce nastąpi. Jarosław Kaczkoduk, o pseudonimie szkolnym „Kaczykuper”, a imieniu agenturalnym „Karzeł”, a przez złośliwych prześmiewców zwany „Karakanem”, nastąpił, czym wywołał ogromne spustoszenie, głównie wśród elit rządzących Polgarem. Rozpoczyna się trwająca kilka miesięcy batalia o zwycięstwo w wyborach. Kaczkoduk to postać z książki satyrycznej „Kaczkoduk przejmuje ster!”. 
Ptaszki już z dawna ćwierkały o kaczorku, który usiłował zwojować w przyrodzie więcej, niż to, nad co mógł wyzdrygać się zwykły nielot. Fragment ten oddaje pewną przypadłość naszego zacnego bohatera. 


Nieoczekiwanym problemem stał się Jarosław, również Kaczkoduk. Przeciwnikiem był słabym, bo wystarczyło mu dać pole do manewru, aby sam sobie kłody podłożył i zniechęcił do czynów tych, którzy dotąd stawali za nim murem.


Pułkownik Dubieniecki, as wywiadu i niekwestionowany cichy przywódca, z zamiłowania babiarz, w trakcie seksualnej orgii, zaczyna przypominać sobie o Kaczkoduku. Wyobraźmy sobie, jak straszne musiało panować w nim napięcie, gdy mając obok super kobietę, został nawiedzony przez taką wizję. A oto, co z tego wy-szło. 


– Kurwa, wiem! – zakrzyczał. – Karakan? – Nie, kurwa! To Kaczkoduk… Ha, ha, ha! – zaśmiał się. – Nie kto inny jak Jarek Kaczykuper – oznajmił, bo akurat przypomniała mu się postać tego dzieciaka, którego wszyscy wołali po przezwisku „Kaczykuper”.  
Ośmielić się, a biedna Nicole nie rozumiała tego niespodziewanego ataku szału. – Kurwa! Mam! – krzyczał. – Kaczkoduk! No i wreszcie gitara! – Znam tego flaminga – mówił. – Onanista, gitarzysta, chórzysta i behawiorysta – wyliczał.  


Szef służb specjalnych, Śledź, w trakcie akcji porwania kota Ali Baby, opowiadał chłopakom, kim był Jarosław i jaki w dawnych czasach nosił operacyjny przydomek. 


– Kaczka, kiedyś dla nas pracował – wyjawił Śledź, spluwając plwocinę przed domem Jarosława. – A teraz, kurwa, wybił się na niepodległość! – zakrzyknął. – Myśli, że samodzielnie ugra – rozliczał byłego współpracownika. – Operacyjny pseudonim tego gościa, nie uwierzy¬cie koledzy… – mówił na cały głos Śledź. – Dobra, a teraz uważajcie: „Karzeł”. – Pfu! Ponownie splunął i wsiadł do auta. – Pieruński gnom! – wyklinał. – „Karzeł”, dobry tajny orędownik – dodał.  


Postać zupełnie fikcyjna, więc proszę o niełączenie z nikim. W każdym razie warta bliższego poznania, a to umożliwia najnowsza satyra „Kaczkoduk przejmuje ster”, do czego ochoczo zachęcam. Powyższe fragmenty mają jedynie przybliżyć przyszłemu Czytelnikowi obraz bohatera, który za czasów szkolnych był karcony za regularny onanizm. I rzecz jest to poważna, gdyż w katolickich domach wręcz nie tylko nie przystoi, ale uchodzi za grzech. 



Kaczkoduk przejmuje ster! Przód okładki.


Kaczkoduk przejmuje ster! Tył okładki.


Wszelkie podobieństwo, do osób, wydarzeń i postaci, może być czysto przypadkowe, a upatrywanie w książkowych bohaterach, znanych z życia publicznego osób, odbywa się wyłącznie za sprawą działania wyobraźni i na odpowiedzialność Czytelnika.

Popularne posty z tego bloga

Sztuka kochania według Owidiusza – Jak poderwać kobietę?

Rozpoczynam nieco nie z dworską może etykietą, bo "podryw", to potoczne słowo określające zaloty, czyli starania się o rękę. Podrywać można do lotu lub autorytet, ale zwyczajowo też kobietę, którą można również "rwać".  Do kobiet się "startuje" i "uderza". "Zarywa się" dość powszechnie na całym świecie. Dawniej się "konkurowało" i "zalecało". Można też "smalić cholewki" i "uderzać w konkury", ale też "uderzać w koperczaki" i "umizgiwać się".  "Umizg", niebo lepszy niż "randka w ciemno", zawsze pozostawia jakiś nieprzebyty smaczek. "Podryw" to uwiedzenie, w tym sensie może oznaczać tylko jedno – "seks bez zobowiązań". I Fortuna może sprzyjać, jeśli szczęściu pomożemy. Uwodzenie nie ma do końca być początkiem trwałego związku, ale ma sprowadzać się do przeżycia czegoś ciekawego. W życiu można zdobywać wiele kobiet i jest to rzecz naturalna – …

O aniołach i stosunkach seksualnych

Joshue ben Qorcha trapiło jedno, zasadnicze pytanie: „Czy to możliwe, żeby aniołowie, którzy są płonącym ogniem, mogli odbywać stosunki seksualne tak, by nie poparzyć swoich narzeczonych od wewnątrz? Po wielu rozmyślaniach zdecydował, że kiedy aniołowie ci spadli z nieba, ich siła i postura zostały zredukowane do siły i postawy śmiertelników, a ich ogień zamienił się w ciało.  Jako autor Pierwszej wojny w niebie: Dziedzictwo i Księgi Aniołów, jestem zobowiązany o tym temacie wspominać, tłumacząc zawiłą historię relacji ludzi i aniołów. 



Fakty ze „świętych” zapisów 
Pismo mówi: „uczyńmy człowieka na nasz obraz, podobnego nam” /Rdz 1,26/. Zastosowana została liczba mnoga. Wynikałoby z tego, że człowiek tworzony był w formie czegoś zorganizowanego, nie pojedynczego, sprawczego działania.  W dalszej części Księgi Rodzaju możemy wyczytać, że „wtedy to Pan ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego człowiek stał się istotą żywą”. /Rdz 2,07/.   A teraz c…

Prawdziwa twarz satanizmu

Od ponad dziesięciu lat zajmuję się zjawiskiem satanizmu, obserwując to, co dotyczy tego zagadnienia. Na tej podstawie postanowiłem wyjaśnić po krótce, kim według mnie są współcześni sataniści i jakie zjawisko reprezentują.




Trudna klasyfikacja satanizmu
Satanizm nie jest sektą, a dla wielu też nie jest religią. Prof. Jerzy Bralczyk (Uniwersytet Warszawski), tak oto wyjaśnił to pojęcie:
Formalnie mógłby być uznany za odrębną religię, ale... niechętnie użyłbym tu określenia religia, bo to deprecjonowałoby pojęcie religii. Myślę o satanizmie jako o kulcie szatana, nie przypisując mu statusu ani religii, ani sekty.
Pozbawieni statusu sekty i religii, sataniści uchodzą za osoby zajmujące się kultem szatana. Z tym, dla wielu kojarzy się satanizm jako ruch, którego nie można uznać za religię, gdyż to obrażałoby tradycyjne podejście do religii. Na taki schemat, dziesiątki lat pracowała obiegowa opinia o złu, którą zasłaniano niecne czyny człowieka. Musiano jakoś usprawiedliwić to, że człowiek jes…